Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 8 / 2020

Χτες (κάνε scroll down και θα το δεις) υποσχέθηκα ότι ίσως να γράψω γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους. Αλλά τώρα είναι κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω, το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Και τις επόμενες μέρες δεν θα ποστάρω καθόλου εδώ, για προσωπικούς λόγους. Το ξέρω ότι θα σας λείψω αφόρητα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Όμως θα αναφέρω περιληπτικά γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους.

Είναι αυτό που, πάω στοίχημα, πολλοί έχουν ήδη καταλάβει. Οι γιατροί παρουσιάζονται ως αυθεντίες και ο κόσμος αμέσως τουμπάρεται από αυτό και δέχεται ό,τι κι αν του πουν, ακόμα κι αν αυτό που του λένε δεν είναι προς όφελός του. Είναι επιστήμονας, είναι ειδικός, είναι ο γαμημένος μάγος Μέρλιν· αυτός ξέρει, εσύ δεν ξέρεις... Τι γίνεται όμως αν είναι ένας σκοτεινός μάγος Μέρλιν; Όταν δεν κάνεις μόνος σου έρευνα, δεν ασκείς μόνος σου κρίση, κι απλά ακούς ό,τι σου λέει κάποιος ειδικός, τότε ο οποιοσδήποτε «ειδικός» μπορεί άνετα να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου, είτε καλό είτε κακό.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πάντα οι γιατροί θέλουν να κάνουν κάτι κακό. Αλλά, ακόμα κι όταν θέλουν, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ο κόσμος εντυπωσιάζεται από κενούς χαρακτηρισμούς όπως «επιστήμονας», «ειδικός», και τα λοιπά.

Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο ρόλος του γιατρού πρέπει πάντα να είναι συμβουλευτικός. Όταν γίνεται προστακτικός, αρχίζεις να παραπαίεις στα όρια του φασισμού.

*

Αλλά εκείνο που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μισαλλοδοξίας και πόλωσης που έχει εξαπλωθεί τον τελευταίο καιρό με την υπόθεση Covid-19.

Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί σε πολύ γνωστή free press εφημερίδα. Δεν λέω το όνομά της για να μη θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να τους δυσφημίσω. Αλλά πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα για τη φυλλάδα τους, όπως και για αρκετά άλλα Αριστερά έντυπα και websites τον τελευταίο καιρό. Αντί να είναι υπέρ της ελευθερίας και του πλουραλισμού, έχουν καταντήσει να είναι πιο φασίστες από τους φασίστες. Δεν σου επιτίθενται με τανκς· σου επιτίθενται με λέξεις. Η ζημιά δεν είναι υλική ή σωματική· είναι ψυχική και κοινωνική, αλλά εξίσου σοβαρή.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο αρθρογράφος – που είναι και λογοτέχνης, τρομάρα του – το μόνο που κάνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει, και να κατηγορεί όλους όσους αντιτίθενται στα παράλογα μέτρα για τον κορονοϊό, αποκαλώντας τους «δεξιούς αναρχικούς» και άλλα τέτοια όμορφα. (Για φαντάσου, είμαι «δεξιός αναρχικός» κι εγώ, και δεν το ήξερα... Τι μαθαίνει κανείς.) Λέει πως έχει δημιουργηθεί πολιτισμική κρίση εξαιτίας αυτών που αμφισβητούν τα μέτρα για τον Covid-19.

Το άρθρο του, ουσιαστικά, είναι ένα τίποτα πέρα από προσβολές, σιχαμερή προπαγάνδα, και τρομοκρατία. Δεν προτείνει κάτι, δεν σκέφτεται· απλά βρίζει και προκαλεί πόλωση.

Αυτή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι κάτι το επικίνδυνο, όπως έχω ξαναγράψει πρόσφατα. Ίσως να είναι και εσκεμμένα δημιουργημένο για διχασμό της κοινωνίας. Εσείς είστε δεξιοί, εσείς είστε αριστεροί· τώρα αρχίστε να βρίζετε ο ένας τον άλλο, χωρίς καμία σκέψη, χωρίς καμία συζήτηση. Σίγουρα, η κοινωνία δεν μπορεί να καλυτερεύσει μετά από αυτό. Και νομίζω ότι κάποιοι εσκεμμένα υποδαύλιζαν αυτή την κατάσταση εδώ και καιρό. Διαίρει και βασίλευε...

Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κορονοπανούκλα, και διαβάζεις τέτοια ελεεινά άρθρα που προσπαθούν, όχι μόνο να σε τρομοκρατήσουν και να σε κάνουν να μη σκέφτεσαι, αλλά και να σε στρέψουν φανατικά εναντίον των υποτιθέμενα «κακών» που θεωρεί ο αρθρογράφος.

Και τι να υποθέσεις για τον γαμημένο αρθρογράφο; Ότι έχει πληρωθεί καλά; Ότι έχει εκβιαστεί καλά; Ότι έχει άλλο όφελος; Ότι απλά παίρνει «γραμμή» από το κεντρικό επιτελείο της παράταξης και ακολουθεί τυφλά; Ό,τι και να υποθέσεις δεν μπορεί να είναι και πολύ καλό.

Εκείνο που έχω παρατηρήσει με όλους αυτούς τους μισαλλόδοξους μουτζαχεντίν mainstream media κερατάδες είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς καθόλου μαζί τους. Αρνούνται να κάνουν προσωπική έρευνα, αρνούνται να δουν το οφθαλμοφανές, αρνούνται έστω και να παραδεχτούν ότι ζούμε σε δημοκρατική κοινωνία και ο άλλος μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από αυτούς! Οι πάντες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με τη δική τους λογική, αλλιώς είναι «ο εχθρός».

Δεν με εκπλήσσει και τόσο, έτσι όπως τα ελληνικά ΜΜΕ – και τα παγκόσμια ΜΜΕ – κατρακυλούσαν, ούτως ή άλλως, τα τελευταία χρόνια. Τώρα πια, απλά έχουν φτάσει στον πάτο. Μισαλλοδοξία, άρνηση κριτικής σκέψης, τρομοκρατία, παρανοϊκή προπαγάνδα εναντίον των «εχθρών». Πόσο πιο κάτω να πέσεις; Υπάρχει πιο βαθύ τέλμα; Να είσαι με τον Χίτλερ, ίσως. Αλλά κι εκεί μπορεί να φτάσουν. Δεν είναι μακριά ακόμα.

Σήμερα, ο Αριστερός Τύπος, είτε είναι έντυπο είτε website, παίρνει απλά μια γραμμή – και η γραμμή λέει: «υποστηρίζετε ακραία μέτρα για κορονοϊό – τυφλά.» Κι αυτό κάνουν, χωρίς κανείς να το αμφισβητεί. Από ελεύθεροι δημοσιογράφοι, έχουν μετατραπεί σε ανελεύθεροι εντολοδόχοι.

Και ο Δεξής Τύπος ακολουθεί τη δική του γραμμή για διάφορα άλλα θέματα.

Όπως έλεγα πιο πάνω: πόλωση.

Ενώ τώρα θα έπρεπε όλοι να ενωθούν, πρώτον, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία (όποια κι αν είναι η επικινδυνότητά της) αλλά, δεύτερον, και τα ακραία μέτρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν στερώντας την ελευθερία μας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλοι στον ίδιο ανελεύθερο κόσμο θα ζήσουμε.

*

Το τι ακούγεται, επιπλέον, για το Διαδίκτυο από ορισμένους φτάνει στα όρια του γελοίου. Ο Μητσοτάκης μιλούσε για «συνωμοσιολογίες» από τη «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδικτύου... Ναι, εντάξει, υπάρχει «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδίκτυου. Ίσως. Την πρόσεξε.

Τη σκοτεινή σφαίρα της πολιτικής που του επιβάλλουν να ακολουθεί δεν την έχει προσέξει ακόμα... Ίσως θα έπρεπε ν’αλλάξει το όνομα του κόμματός του και να το πει Νέα Επιδημία, γιατί πάντως με δημοκρατία δεν μου μοιάζει και τόσο.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]